ماهم فتاده در خاك با جسم پاره پاره
اي اشكها بريزيد از ديده چون ستاره
جز من كه همچو خورشيد افروختم در اين شهر
كي پاره پاره ديده اندام ماه پاره
وقتي لبت مكيدم آه از جگر كشيدم
جاي نفس برون ريخت از سينه ام شراره
اي جان رفته از دست بگشا تو ديده از هم
جاني بده به بابا حتي به يك اشاره
...