مانده ای چون مرغ پر بسته تو در کنج قفس
از ستم با زهر کینه تو فتادی از نفس

همسرت با زهر کینه بر دل تو زد شرر
کنج حجره می زدی ای جان زهرا بال و پر

در غریبی گوشه ی حجره شده جانت فدا
جان بدادی تشنه لب همچون شهید کربلا

شیعه زین غربت شده مولای من گریان تو
ام فضل بی حیا، آتش زده بر جان تو...