مادر نشسته، سیر تماشای شان کند

هنگام رفتن است، مهیّای شان کند

عون است یا محمّد؟ فرقی نمی کند

در اشک های بدرقه، پیدایشان کند

این سهم زینب است، دو توفان، دو گردباد

لب تشنه اند، راهی دریای شان کند

او یک زن است و عاطفه دارد، عجیب نیست

سیراب بوسه، قامت رعنای شان کند

آن ها پُر از حرارت لبیّک گفتنن...