مادری با تمام دلتنگی
هر شب جمعه زار می آید
سوی کرب و بلا ز عرش برین
خسته و بیقرار می آید

پا گذارد ز هودجی به زمین
می شود میهمانِ فرزندش
میهمانِ قتیلِ مظلومی
که به عالَم نَبُد همانندش

آمده در حرم که بگذارد
سر فرزند خود به دامانش
آه و واویلتا هزار افسوس
سر به تن نیست، جان به قربانش

جای سر بوسه...