لطفی کن و بیا شب هجران سحر شود
چشمم به شوق دیدن چشم تو تر شود

از بس که انتظار مرا پیر کرده است
اصلا عجیب نیست کمانی کمر شود

خو کرده ام به گریه درین کوی بی کسی
جا دارد از تنم همه جانم به در شود

زانو گرفته ام به بغل چون یتیم ها
آرامِ هر یتیم کنار پدر شود

اما خوشم در آتش عشقتو سوختم
بلکه دلت بسوز...