قرنها رفته ، ولی باز ، دَری می سوزد
پشتِ آن آتشِ در، بال و پری می سوزد

دَر ، میفتد به زمین ، زیر لگدهایِ زمان
سینه می سوزد و مسمار دری می سوزد

شد مدافع ، که حَرَم اَمن وسلامت باشد
در هوایِ حَرَمش چون سپری می سوزد

وسط کوچه زمین می خورد انگار هنوز
تا شده قامت مادر ، پسری می سوزد

کوچه شد رازِغریبیّ...