غیرِ تنهایی و غم در عیدِ هر سالش نبود
جز سکوت و صبر، جز غربت در اقبالش نبود

هم میانِ شهر، هم در خانه یک همدم نداشت
در مدینه هیچکس جویایِ احوالش نبود

پیر شد از فتنه و زخم زبانِ همسرش
بغضِ دائم داشت و جز زخم بر بالَش نبود

تا دم ِ آخر دلش در حسرتِ یک یار ماند
هیچکس جز کینه ای دیرینه دنبالش...