غمت را دوست دارم مثل فرزندی که مادر را
چنان میخواهمت انگار مجنونی که دلبر را
عزادار توام تا هر زمانی که نفس باشد
به گریه بر تو عادت داده ام چشم پر اختر را
هزاران در اگر هم باز شد بر روی دنیایم
نمی خواهم بکوبد دست هایم غیر این در را
غمت را می خورم، هر روز پای سفره ی اشکم
خدا از من نگیرد کاش این رزق ...