غرور کودکیم را به خنده پا نزدید
سرش شکست بزرگ قبیله را نزنید

هزار و نهصد و پنجاه زخم خورده تنش
به زور بر تن صدپاره نیزه جا نزنید

حیا کنید غریب است نامسلمانها
گرفته روی لبش ذکر ربنا نزنید

نگاه خواهر آواره اش به گودال است
بخاطر دل او با سر و صدا نزنید

هنوز مانده کسی پیشمرگ او باشد
مرا نکشته به او...