عمریست که در کوی ولای تو اسیرم
بگذار شوم پیر و در این خانه بمیرم

با عشق تو مجنون شدم و راهی صحرا
هر جا که روم هست بسوی تو مسیرم

فیضی برسان از یم صهبای نگاهت
بی لطف تو من سوخته ی هُرم کویرم

مصباح هدا ای شرف عالم امکان
ایکاش کند خاک ره کوی تو پیرم

من نوکر دربار تو ام با همه نقصان
فخر و شرف ام هس...