عمریست بعدِ شرم ِ پشیمانی از گناه
در روضه حال من شده با گریه روبراه

با دستِ فاطمه(س) قلم ِ عفو میخورَد
در زیر خیمه؛ پایِ علَم هر چه اشتباه

با ذکرِ بِاالحُسین(ع) عجین است توبه اش
هر که رسولِ تُرک شده؛ آمده به راه

روضه؛ معادلاتِ جهان را شکسته است
کوهِ گناه میشود اینجا بدل به کاه

قران و فرش و منبر ...