عشق چه دارد به جز از انتظار
تا که گشاید سحری زُلف یار
خون ، جگر عاشق اگر شد چه باک
ساخت دلی شیشه ای و شد انار
خاطر مجنون پیِ لیلا پرید
رفت کند صید ولی شد شکار
هرکه شود خاک، بزرگی کند
رود فرو ریخت و شد آبشار
آنکه ادب کرد بلندی گرفت
غرق سکوت است فقط کوهسار
گفت و چه خوش گفت از آن بارگاه
هرکه به هر درد...