« عجب گلی روزگار » ز دست حیدر گرفت
از علی مرتضی دخت پیمبر گرفت

دید علی ناگهان در دل آتش عدو
همره آلاله اش غنچه ی پرپر گرفت

بس که شرر خیز بود آتش و آن ماجرا
دست به پهلوی خود بانوی اطهر گرفت

در غم او مرتضی ناله مکرّر زند
داغ غمش از علی اشک مکرّر گرفت

فاطمه و شعله ها آه کزین ماجرا
در دل شیر خدا آتش...