عبد و مطیع و بنده ی آقای عشقم
سرمست جام و ساغر سقای عشقم

با قلبِ تابع باید از کویش گذر کرد
در پیچ و تاب گیسوی لیلایِ عشقم

لعنت به هرکه امرِ او کوچک شمرده
امرش همان امرِ خدا در پایِ عشقم

کرببلا یعنی قمر ، یعنی اباالفضل
حیران و سرگردانِ این صحرای عشقم

خارج شد از دریا ولی با کام عطشان
مجنون و دربن...