عالم فدای راس بریده، ز پیکرت
جانها فدای پیکر در خون شناورت

آه و فغان از آن تن عریان بی کفن
واویلتا از آن لب عطشان و حنجرت

شب های جمعه فاطمه آید به کربلا
شوید به آب دیده مزار مطهرت

از کنج قتلگاه پس از چارده سَده
آید به گوش نغمه ی جان سوز مادرت

با چشم پر ز اشک و به آوای پُر حزین
بر سینه میزند ...