صبا که عطر به نام بهار می‌بخشد
صفا به آینه‌ی روزگار می‌بخشد

بهار می‌رسد و نشئه‌ی هوای خوشی
به جان خسته‌ی باغ خمار می‌بخشد

به دانه‌دانه‌ی بی‌آب، آب می‌ریزد
به شاخه‌شاخه‌ی بی‌بار، بار می‌بخشد

عبای خون به تن دشت لاله پوشانده
قبای سبز به قد چنار می‌بخشد

طرواتی به لب غنچه‌ها می‌افشاند
حلاوتی به صدای ...