شکر خدا که عبد در خانه توام
عمری مقیم گوشه میخانه توام
از جمع عاقلان همه جا دل بریده ام
خوشحالم ای حبیب که دیوانه توام
هرگز سراغ جام بهشتی نمی روم
زیرا خمار باده و پیمانه توام
من جز فضای میکده پر وانمی کنم
مشتاق روی ماه تو، پروانه توام
افسون توست در به درم کرده یا حسین
خانه به دوش و عاشق افسانه توام...