شه چو آمد زلب تشنه اصغر يادش
رفته از سوز عطش تابه فلك فريادش
بند قنداقه اصغر به سر دست گرفت
تا چو مرغان كند از بند قفس آزادش
گشت با آن گل افسرده روان سوي سپاه
با اميدي كه دهد آب و كند دلشادش
همچو مرغان زعطش طفل پر و بال زنان
نا گه آمد زكمين گاه برون صيادش
تير كين آمد و بر حلق علي جاي گرفت
دست بيداد...