شمع سان ، بر دامن پروانه اش جان می دهد
تا سحر ، با اشک دانه دانه اش جان می دهد

آه چه تصویرِ غمناکی ، که بابایی جوان
سر به روی سینه ی دردانه اش جان می دهد

تا ابد این داغ می ماند برای کودکی
که سر باباست روی شانه اش جان می دهد

قصه ی تلخی است ای دنیا که مظلومی دگر
در بهارِ عمرِ مظلومانه اش جان می دهد...