شمس الشموس، تا که عبا روی سر کشید
خورشید تیره گشت و دلِ آسمان تپید

حتّی رمق نداشت که پا بر زمین کِشَد
تصویرِ راه رفتنِ او روضه آفرید

جانش رسیده بود به لب ثامن الحجج
درد و بلای خلقِ جهان را به جان خرید

تا که رسد به حجره ی خود بارها نشست
افتاد و آسمانِ خدا بر زمین رسید

افتاد و گفت : مادرِ...