شصت و نه روز عزا رفت ونشد یک خبری
چشم ها خیره به در مانده ولی در سفری
صاحب خانه ای و خانه ی تو غصب شده
از چه در بین بیابان همه دم دربه دری
دق نکردیم چرا از غم تنهایی تو
سالها منتظر سیصد و اندی نفری
یک خبر می دهی از خود، نگران تو شدیم
ناخوش احوال، از آن روضه ی شام و سحری
موقع روضه کسی هست به دادت برس...