ورودیه

شد روز وعده ، صبر خدا سررسیده بود
در چشم نوح کار به آخر رسیده بود

آماده ی اطاعت پروردگار شد
با مومنان خویش به کشتی سوار شد

دنیا اگرچه غرق بلایی عظیم بود
کشتی پر از نوازش دست نسیم بود

گهواره وار بود تکانی اگر که بود
آرام بود هم سفر نوح هرکه بود

ناگاه قلب نوح پر از اضطراب شد
آرامش اهالی کشتی خراب شد

موج اهل نوح را به تلاطم کشانده بود
چیزی به غرق کشتی ایمان نمانده بود

گفت ای خدا که جز تو نداریم هیچ کس
این اضطراب‌ها و تکان‌ها چه بود پس

وحی آمد این تلاطم تو قصه اش جداست
این سرزمین که غرق بلا بود کربلاست

جبریل روضه خواند و زمین و زمان گریست
همراه چشم نوح نبی آسمان گریست

حرف از فرات و علقمه و قحط آب شد
نَقل حسین ع و دفن عزیز رباب شد

نوح نبی به کرببلا یک اشاره کرد
با چشم دل عزیز خدا را نظاره کرد

وقتی پناه عالمیان بی پناه شد
با دست نیزه معتکف قتلگاه شد

با آخرین نگاه دل از خواهرش برید
خنجر حیا نکرد و سر از پیکرش برید

با پای چکمه حرمت آیینه اش شکست
در قتلگاه همهمه شد سینه اش شکست

می‌دید چشم نوح ، تنی پاره پاره را
انگشتر حسین و سپس گوشواره را

پهلو گرفت کشتی و شد میهمان دشت
با گریه بر حسین خدا از بلا گذشت


سعیده کرمانی