شب های جمعه فاطمه با اشک دیده
صورت گذارد روی رگ های بریده

ای مرغ بِسٔمِل گشته ی من یا بُنَیَّ
ای ماهی در بسترِ خون آرمیده

ای پاره پاره پیکر عریان سرت کو؟
کی بر گلوی تشنه ات خنجر کشیده؟

مادر بمیرد دود میدیدی هوا را
تکیه زدی بر نیزه با قد خمیده

ای کاش من جای تو نیزه خورده بودم
ای کاش از مقتل تنت ر...