شب جمعه ست و دخیلم به تو آقای کرم
باز افتاده هوای حرم تو به سرم

پر و بال دل من باز شکسته است حسین!
پر و بالم بده تا کرب و بلایت بپرم

از فراق حرم پاک تو آقای عراق !
گوهر اشک فرو می چکد از چشم ترم

مبتلایم به غم عشق تو و باکی نیست
برسد رنج ملامت به من از دور و برم

ای که هم دردی و هم نسخهٔ درمان منی...