شب است و گریه و ناله کنم به حال خودم
که مرهمی بگذارم به روی بال خودم

بگیر دست کسی را که اوفتاده ز پا
مرا تو وانگذاری دمی به حال خودم

میان آتش شرم وگناه می سوزم
که آب می شوم از هُرم انفعال خودم

مرا ببخش که دربند پنجه ی نفسم
شکایتی نکنم چون که خود وبال خودم

زبس که خار گنه می رود به پای دلم
به دست ...