شبونه ، بی بهونه ، دل من رو آزردن
باسر و پای برهنه ، من و از خونه بردن

تن بی رمق ، پی مرکب باحال خسته
می کشوندنم تو کوچه با دستای بسته

منم مثه علی ، اسیر کوچه ها شدم
اسیر کینه ، دشمن بی حیا شدم
..................
خدایی ، این مردم ، مدینه خیلی بدن
خونمو ، مثه خونه ، مادرم آتیش زدن

دل من اگر ، شکست...