شانه های زخمی اش را هیچ كس باور نداشت
بار غربت را كسی از روی دوشش برنداشت

در نگاهش كوفه كوفه غربت و دلواپسی
عابر دلخسته جز تنهایی اش یاور نداشت

بام های خانه های مردم بیعت فروش
وقت استقبال از او جز سنگ و خاكستر نداشت

می چكید از مشک هاشان جرعه جرعه تشنگی
نخل هاشان میوه ای جز نیزه و خنجر نداشت

سنگ ها کی در پی شَقّ القمر بودند؟ آه
نسبتی نزدیک اگر این ماه با حیدر نداشت

روی گلگون و لب پر خون و چشمان كبود
سرگذشتی بین نامردان از این بهتر نداشت

سر سپردن در مسیر سربلندی سیره اش
جز شهادت آرزوی دیگری در سر نداشت

یوسف رحیمی