سیزده شب با تو بودم از سرِ شب، تا سحر
یاد تاریکیِ قبرم بودم هرشب تا سحر

دیدم آلوده‌تر از من بینِ خوبان تو نیست
ناله بر احوال خود کردم مرتب تا سحر

جامه‌ی تقوای من را دست عصیان پاره کرد
زین سبب در کنجی افتادم مُعَذَّب تا سحر

با همه شرمندگی یک‌بار دیگر رو زدم
دستگیری کن ز من، یاربی یارب تا سحر

سیز...