سوخت مرا آه، خط به خطِ مقاتل
چشم تر آورده ام، دو شاهدِ عادل!

شام اسارت کجا و شمسۀ عصمت
شاه عوالم کجا و بند سلاسل

روضۀ پوشیده را مخواه کنم باز
ناقۀ عریان و منزل از پی منزل

پس چه شد آن دست‌ها که طفل سه ساله
با مدد او نشسته بود به محمل

ناقۀ زینب به دست کیست مهارش؟
لال شوی ای زبان و خون...