سفره را جمع نکن آمده ام پشت درم
من همان بی سروسامان شده خون جگرم

با تو مانوس شدم خوب رفیقی هستی
چقدر حرف زدم با تو ز شب تا سحرم

دست مردم همه پر! دست من اما خالی ست
کاسه ام را به کجا غیر همین در ببرم؟

بعد از این دست تو باشد دل و چشمم یارب
نکند باز بیوفتد به گناهان نظرم

شب آخر نکند قهر کنی میمیرم
...