سرگشته و حیران تو بودن خود عشق است
آواره و گریان تو بودن خود عشق است

دست من و دامان تو ای یوسف زهرا
چون دست به دامان تو بودن خود عشق است

بیمار نگاهت نرود در پی مرهم
بیمار دو چشمان تو بودن خود عشق است

من را نفرستی به سر سفره دیگر ...
پیوسته سر خوان تو بودن خود عشق است

در مانده و افتاد...