سرو رشيدم افتاده ز پا
نخل اميدم خم شد ز جفا
چاره ام رفته شکيبائي نيست
اشک هايم که تماشائي نيست
عمه ات برد مرا تا خيمه
بعد تو قوت بينائي نيست
--
ناله کشد دل يکبار دگر
جان به تنم بده اي جان پدر
آنچه ديدم ز تو خوشکاند مرا
تو چه داني که چه سوزاند مرا
تاکه بي تابي من را مي ديد
عمه از پيش تو مي راند مرا
...