زهر غم را ناگهان در جام ريخت
در درون جام بد فرجام ريخت

آتشی زد از جفا بر جان يار
نانجيبی بَدسِرشت و بدتبار

سوخت قلب زادهٔ خیرالنسا
دومین شمع شبستان ولا

گفت می سوزد گلوی و نای من
از درون ، این سینهٔ سينای من

من ز تو آبی طلب كردم، چرا؟
زهر غم دادی مرا ای بی وفا

من امام و یاور و شوی تو ام
مجتبایم ...