زمین خورده ی آسمانیم ما
بهاری به شکلِ خزانیم ما
که در بوته ی امتحانیم ما
خدا هرچه خواهد همانیم ما
فقیران صاحب زمانیم ما

پریشانتر از گیسوی دلبریم
چو انگشت در بند انگشتریم
در این وادی از هیچ هم کمتریم
مپرس از نشان؛ بی نشانیم ما
فقیران صاحب زمانیم ما

بسی شعله از دل بر افروختیم
به جز داغ‌وحسرت نیندوخت...