زائر شهر طوس
مهدی ِ فاطمه
میدونم تو دلت
خیمه ی ماتمه

آتیش سینَته
داغ جدّت رضا
که‌ با زهر ،کشته شد
در غربت از جفا

داری می بینی از شرار جگر
توی راه حجره شده محتضر
هی به سختی می شینه و پا میشه
خورده روی زمین توی این‌ گذر

داره رو سرش
وقتی یه عبا
یعنی شد دیگه
راحت از بلا

یا ربّ الرّضا
عجّل لمولانا ...