روی نی رفت سرت بی سر و سامانم کرد
عطش لعل تو چون آتش سوزانم کرد

خواستم گریه کنم وادی خونین تو را
بوی پیراهن تو مست و غزلخوانم کرد

از گلاب تن تو عطر جنان با خود داشت
آن لباسی که چنین واله و حیرانم کرد

بود کنعانِ منِ خسته جگر کرب و بلا
بوی پیراهن تو ساکن کنعانم کرد

پی پیراهن تو آمده ام دشت به دشت
...