روی خوشی به این پدر دهر نشان نمی‌دهد
برای سیر دیدنت اجل زمان نمیدهد
طراوتی که قامتت به خیمه گاه میدهد
به دشت و لاله و چمن سرو روان نمی‌دهد
منتظرند عرشیان نشسته اند فرشیان
موذن جوان من چرا اذان نمی‌دهد
ای گل برگ برگ من فرا رسیده مرگ من
فرصت جمع کردنت باد خزان نمی‌دهد
کنار تو نشسته ام شکسته ام شکسته...