روزگارم در پناه تکیه ات سر می شود
دست، بر خاک سیاهم می زنم زر می شود

بچهء شاگردِ پرچم دوز را، مردی شده!
خوش بحالش مثل نوکرهات، نوکر می شود

فرش خود را می فروشم خرج هیئت می کنم
برکت ولخرجی ام، صدها برابر می شود

هروله کردم، پس از آن گریه می چسبد فقط
خستگی سینه زن با گریه اش در می شود

عق...