رواق باده کجا و منِ گناه آلود
امان زِ مهلکه ی امتحان چرخ کبود

به جستجو شدم از بهرِ از خودم بدتر
سیاه روی تر از من به روی خاک نبود

تمام عُمر کرم دیده ام زِ دوست ولی
شدم تجلّیِ کفرانِ نعمت معبود

همیشه دم زدم از بندگی او، امّا
نبود معرفتم واقعاً چه خیر و چه سود

خدا کند که سپارم به راه دلبر، جان
کنا...