رقيه سلطان
در اين مصيبت چو ني بنالم
ز شام تا صبح ز صبح تا شام
نگيرد آرام دل حزينم
چو آن دل آرام ندارد آرام
بگذر از اين غصه پر از غم
که اين حکايت ندارد انجام
رقيه خاتون کجا و صحرا
کنج خرابه سراي بي بام
چه گونه از ديده خون نبارم
که خون ز پايش چکد ز هر گام
نام رقيه برده دل از من
جان دو...