رفتنت ، بذر غم به دل ها کاشت
لاله سان داغ روی سینه گذاشت

از غم سینه سوز و جانکاهت
کاسه ی آسمان ترک برداشت

سیل غم شد ز هر کران جاری
شادمانی به سینه ای نگذاشت

بود دشمن، به فکر خاموشیت!
خود ندانست، اشتباه اِنگاشت

عَلَمِ خیمه ات ، اگر که شکست
دست حق پرچم تورا افراشت

یازده گل ، به باغ تو ، رویید
که ...