رخت می شستی به دستی که جراحت داشتی
کاش می دیدم کمی هم استراحت داشتی

از سرِ شب تا دم صبح آه بود و زینبت
کاش بی گریه بگوید خوابِ راحت داشتی

بستر و پیراهنت از لکه های خون پُر است
واای از این سرفه ای که این دو ساعت داشتی

هرچی گفتم چشم گفتی، هرچه دیدم خنده بود
کاش می شد از علی قدری شکایت داشتی

نه عرو...