دیگر نمی کشم ، غمت از بس توان کشید
آخر بُرید اینکه بلا را به جان کشید

آتش به آشیانه ی مرغی نمی زنند
آتش ولی فراق به این آشیان کشید

ممنون این قدَم شده ام صبح تا به عصر
این پای خسته بارِ مرا نیمه جان کشید

دندان گرفته ام به جگر ، پاره پاره شد
از بس که خواهر تو زِ نامحرمان کشید

تا پیر گردم از زدن تو...