دور این سفره به آه و ناله برکت می دهند
دیر می آئیم هیئت، زود حاجت می دهند

اشک ما را می خرند و ناز ما را می کشند
این کریمان زندگی را در رفاقت می دهند

روضه خوانها گریه می گیرند و ما هم آبرو
عجز ما را می برند و جایش عزت می دهند

این سماورها که می جوشند در بزم عزا
بهتر از باران به شهر ما طراوت می دهند...