دلم هوای تو دارد سرم هوای ضریح
خدا کند که بمیرم شبی به پای ضریح

هنوز مانده اثرهای بوسه ای که زدم
برای دفعه ی اول به جای جای ضریح

همیشه حسرت دیرينه ای میان دلم
که کاش زندگیم را دهم برای ضریح

رواق و گنبد و صحنت به جای خود اما
نفس نفس زدنم شد فقط برای ضریح

حریم و صحن و سرای تو برتر از عرش ...