دلم تنگ است بر بزمی که یار آشنا انجاست
وفا و مهر و لطف و شور و شوق و اعتلا انجاست

اسیر قید دورانم به شوق لاله زاری که
برای مرغ جانم دانه و آب و غذا انجاست

به امید رهایی از هوای تلخ خودبینی
روم ان آسمانی که محبت را هوا انجاست

میان سیل جمعیت بسان قطره ای حیران
شتابان می روم جایی که اسرار خدا انجاس...