دست من خالی و این سفره پراز نان شماست
آسمانها و زمین بی شُبهه از آن شماست

شک ندارم زائر صحن و سَرایت جنت است
بی گمان شبهای جمعه عرش مهمان شماست

عمر باتو بودنم طی شد سفر سر آمده
می روم اما دلم روزی خورِ خوان شماست

ظاهـراً باید ببندم بار رفتن چاره نیست
لحظه ی رفتن گدا بی تاب احسان شماست

پاسدار خیم...