در کنده شد از جا و سَرِ شعله زدن داشت
از هیزم از آتش و از دود سخن داشت

شد سرخ به جایِ همه از فرطِ خجالت
میخی که نگاهی به من و گریه ی من داشت

برخواست کمر بندِ علی ماند به دستش
انگار نه انگار که صد زخم به تن داشت

وقتی که جماعت به سرش ریخت زمین خورد
وقتی که زمین خورد نگاهی به حسن داشت

جا پای مغیره ...