در غربت تنهایی ام جان می سپارم
مسموم زهر کینه ام، یاری ندارم
مانند بابا دارم به لبها، وای از غریبی۲

وای از غریبی، وای از غریبی، وای از غریبی...


از زندگی با همسرم خیری ندیدم
دشمن‌ میان خانه ی خود پروریدم
دیگر رسیده، با دست همسر، عمرم به آخر۲

وای از غریبی، وای از غریبی، وای از غریبی......