دُرِّ شکسته ای ته گنجینه ای که نیست
درهم شدی غروب، در آئینه ای که نیست

با نعل تازه رفته کجاهای کربلا
ناحیه ی مقدسه ی سینه ای که نیست

کو ماهِ سنگ خورده ی پیشانی ات حسین
کو بر جراحت سر تو پینه ای که نیست!

از ظهر، ذوالفقار علی بوده خواهرت
جنگیده بین لشکر پُر کینه ای که نیست

شد پرچم تو معجر آتش گرفت...